Dagelijks Woord

19 december 2018

  • woensdag 19 december 2018 - Jakobus 5:16-18
    Beken elkaar uw zonden en bid voor elkaar, dan zult u genezen. Want het gebed van een rechtvaardige is krachtig en mist zijn uitwerking niet. Elia was een mens als wij, en nadat hij vurig had gebeden dat het niet zou regenen, is er drie-en-een-half jaar lang geen regen gevallen op het land. Toen bad hij opnieuw, en de hemel gaf regen, en het land bracht zijn vrucht weer voort. -- Jakobus 5:16-18

luistermee3

kijkmee3

kidsclubbutton

Alle komende activiteiten

ma di wo do vr za zo
1
3
4
5
7
8
10
11
12
14
15
Datum : zaterdag 15 december 2018
17
18
19
20
21
22
24
25
Datum : dinsdag 25 december 2018
26
27
28
29

huisbezoekthema20182019Huisbezoekthema: relatie – geschenk ?!
Relaties zijn voor een mens heel belangrijk. Contact, daar kun je gewoon niet zonder. De mens is een relationeel wezen; juist in relatie tot iets of iemand anders komt je tot je recht en bestemming. Samenvatting van de preek 'De drie dimensies van een compleet leven' Tekst: Matteus 22:36-40

Lees hier verder of download het themaboekje als pdf


Houd je van jezelf? Rare vraag? Gaat het er vooral niet om om je naaste lief te hebben en God bovenal?
Toch – als Jezus zegt: Heb God lief boven alles en je naaste als jezelf... dan zegt Hij
met zoveel woorden dat je ook jezelf lief moet hebben. Dat is zelfs basis van de
vergelijking: Zo lief als jij jezelf hebt, zo lief moet je ook je naaste liefhebben.
Het is een basaal gegeven: ,,Als je niet weet wat jezelf waard bent, kun je anderen
ook niet op waarde schatten.'' (onlangs in het ND) ,,Voordat je een ander op een goede
manier lief kunt hebben, moet je jezelf op een gezonde manier lief hebben.'' (Martin Luther
King)
En dat is een probleem, want veel mensen hebben zichzelf niet op zo'n goede, gezonde
manier lief...
Wat betekent het liefhebben van jezelf? Dat je jezelf kunt accepteren zoals je bent.
Dat lukt veel mensen niet. Die doen erg hun best om niet zichzelf maar een ander te zijn:
ze willen graag zijn zoals die... 'Was ik maar...'
Dat is niet ok. God heeft ieder van ons iets van betekenis gegeven. En elke dag mogen we
bidden en God vragen ons te helpen om onszelf te accepteren. Niet onze fouten, maar wel
onszelf als mens.
Het is me opgevallen dat er in deze streek van het land nogal wat mensen
minderwaardigheidsgevoelens hebben. Je kent dat wel: 'doe maar gewoon dan doe je al
gek genoeg', niet teveel poeha. Liever even wachten en de kat uit de boom kijken, dan
jezelf naar voren werken. Liever wat met de handen doen, dan allemaal moeilijke en
ingewikkelde dingen waar je over na moet denken.
Van vroeger uit is hier veel armoede, waren er vooral eenvoudige arbeiders, was het hard
werken voor weinig geld, en werd inspraak en medezeggenschap niet gewaardeerd.
Je hebt gouden handjes, bent ontzettend handig en praktisch, maar helaas, je leeft in een
maatschappij waarin vooral belangrijk is dat je diploma's hebt, telt een 'hoge'opleiding...
En zelfs in de kerk kun je het gevoel krijgen dat jij minder bent.
Omdat jij niet van huis uit gereformeerd bent, en veel minder Bijbelkennis hebt.
Of omdat jullie kinderen niet op De Rank zitten, maar naar een andere school gaan.
Of omdat jij al die Opwekkingsliederen en een muziekgroep maar niks vindt.
Of omdat jij tegen de vrouw in het ambt bent en het gevoel krijgt haast achterlijk te zijn.
Ik hoor dat mensen zulke gevoelens krijgen, en dat vind ik erg.
Laten we elkaar de maat niet nemen, maar elkaar in eigenheid aanvaarden.
Accepteer dat jij niet die ander bent, en die ander niet jou.
Aanvaard dat jij niet kunt wat die ander wel kan.
Dat is niet altijd makkelijk, maar het moet wel, want jij bent jezelf, niet een ander.
En wees er blij om dat jij jezelf bent en niet een ander. Want dat is juist zo belangrijk, dat
we allemaal onszelf en dus verschillend zijn. (1 Korintiërs 12)
Het is belangrijk dat je, met wie je bent en wat je kunt, ontdekt wat je roeping is, wat God
met je leven wil. En zodra je ontdekt wat je taak in het leven is, dat je je inzet om dat goed
te doen, zó goed dat niemand anders het beter zou kunnen doen.
Ontdek het belang, de waarde van jouw zijn, van jouw bezigheden, van jouw werk. Als het
jouw taak is om (ik noem maar wat – vul je eigen taak maar in) monteur te zijn, kruip onder
die auto en doe je werk zoals Rembrandt zijn schilderijen schilderde; kruip onder die auto
zoals Bach en Arwin van Buren hun muziek componeerden; kruip onder die auto zoals
Johan Cruijff voetbalde; kruip onder die auto en doe je werk zo goed dat het iedereen zal
opvallen en zeggen: 'Hier werkt een groot monteur, die zijn werk bijzonder goed doet!'
Daarom: weg met die minderwaardigheidsgevoelens!
Houd van jezelf en zeg uit het diepst van je ziel: ik ben wie ik ben en dat is goed. Ik ben 'n
mooi mens, ik ben nuttig, ik ben nodig.
Dat is de eerste, basale dimensie van een compleet leven: heb jezelf lief.
Alleen, laat het daar niet bij blijven. Veel mensen doen dat wel. Die leven alsof er niemand
anders in de wereld is dan zijzelf. Die gebruiken anderen om er zelf beter van te worden.
Er is een tweede dimensie: heb je naaste lief.
Denk aan het verhaal dat Jezus eens vertelt, de gelijkenis van de barmhartige
Samaritaan, waarmee Hij antwoord geeft op de vraag 'wie is mijn naaste?'
Jezus vertelt over een mens die slachtoffer wordt van rovers. Twee mensen van de
kerk passeren hem daarna zonder naar hem om te zien. En dat is onthutsend en
confronterend, omdat de derde die passeert, iemand van een ander geloof en met
een andere huidskleur, wel stopt om te helpen.
Waarom hielpen die mensen van de kerk het slachtoffer niet? Misschien waren ze gewoon
bang – dat kan je begrijpen! Grote kans dat je op dat moment hetzelfde zou doen. Want
dat gebied is onherbergzaam. En daarom: gauw doorlopen, stel je voor dat die rovers nog
in de buurt zijn, dat ze jou ook pakken... kan je dat risico lopen? Als je stopt om deze
beroofde mens te helpen – wat zal er dan met jou gebeuren?
En toch laat Jezus je ontdekken dat dat niet goed is. Hij draait de vraag om. Niet: wat zal er
met mij gebeuren als ik deze mens help? Maar: wat zal er met die andere mens gebeuren
als ik niet stop om hem te helpen?
Daarmee plaatst God ons in de mensheid. Zodat we al ons afvragen: Wat kan ik
betekenen voor een ander? Wat gebeurt er als ik niet doe wat ik wel kan doen? Wat
zal er met mijn gemeente gebeuren als ik niet betrokken ben? Wat zal er met die
zieke gebeuren als ik niet bewogen ben? Of met mensen in de gevangenis als ik ze
niet op zoek? Of met asielzoekers die hier toevallig in het AZC zitten en dreigen
uitgezet te worden?
En weet je, er komt een dag waarop niet de vraag is: 'Hoeveel geld heb jij verdiend?' of
'hoe populair was jij?' Er komt een dag waarop niet gevraagd wordt: 'Naar welke school
ben jij geweest?' of 'hoe mooi is jouw huis? of 'hoe groot is jouw auto?' Nee, op die dag
zal de vraag zijn: 'Wat heb jij voor anderen gedaan?'
Nu kan ik iemand horen zeggen: 'Heer, ik heb veel dingen gedaan: ik heb mijn werk goed
gedaan, ik ging naar school en studeerde hard, ik heb veel geld verdiend, ik ging op
zondag braaf naar de kerk...'
Maar dan is het net of ik onze Heer Jezus hoor zeggen: 'Maar ik had honger en jij hebt mij
geen eten gegeven. Ik was ziek, maar jij hebt mij niet opgezocht. Ik was hulpbehoevend en
jij hebt mij niet geholpen. Ik zat in de gevangenis, maar jij kwam niet op bezoek. Dus ga
heen van mij. Want wat je voor de minsten niet doet, heb je voor mij niet gedaan. ..'
(Matteus 25:31v)
En dan is er nog een derde dimensie: we moeten ons uitstrekken naar God, de
levende Heer, die eeuwig is. Juist deze dimensie wordt, zeker hier in het rijke,
welvarende Westen, massaal verwaarloosd. Er zijn er die dat bewust doen,
overtuigde atheisten, mensen die het bestaan van God ontkennen en leven in plat
vlak. Maar er zijn er ook die het onbewust doen, mensen die gewoon leven alsof
God niet bestaat. Er zijn zelfs mensen die met hun lippen beweren dat God er is, maar Hem
met hun handen ontkennen.
Er zijn mensen zo bezig met een sportief lijf, en een groot huis en een vette bankrekening,
dat ze onbewust God vergeten. Er zijn mensen die zo geimponeerd worden door alle
lampen op aarde, dat ze onbewust vergeten hun ogen op te heffen naar het kosmisch
licht...
Maar, we hebben God echt nodig. Niemand kan zonder God.
Laat je niet in de luren leggen. God is er en Hij is erbij, zoals ook zijn naam JHWH zegt.
En waar God niet is - ik weet zeker dat jij daar ook niet wilt wezen, want dat is de hel...
Laat niemand je aanpraten dat we God niet nodig hebben. In Hem en door Hem en tot
Hem zijn wij geschapen. Alles wat wij zijn, zijn wij door Hem! Hij is de koepel om je leven.
Hij is bij je. Naast je. Boven je. Onder je. Om je. Ja, zelfs in je.
Van de HERE is de aarde en alles wat leeft.
En dat maakt dat ik in geloof verder kan. Ik weet niet wat de toekomst brengt, maar ik
weet wel wie die toekomst in zijn handen heeft. En als Hij je leidt en de hand vasthoudt die
jij vol vertrouwen in zijn handen legt, dan zul je je plek vinden, op je bestemming komen.
Want die almachtige en eeuwige God heeft jou lief, heeft jouw leven lief.
En daarmee is de cirkel van het complete leven rond. Want omdat God van jou houdt, kun
je, mag je, ja moet je, ook van jezelf houden.
Om over na te denken en door te praten
 de vragen genoemd en dikgedrukt/onderlijnd in de samenvatting
 voel je je een echt en onvoorwaardelijk geliefd kind van God? Hoe kan het dat je dat
wel/niet ervaart, en wat is het gevolg daarvan voor jouw relatie met God?
 de derde/hoogste dimensie: heb je God lief boven alles? Hoe laat je dat
zien/merken/voelen/horen?
 over het 'samen' van de gemeente – hoe neem je daar je plek in? Is dat voor jou een
een veilige plek? Bied je zelf een veilige plek aan de ander, om zichzelf te zijn?
 hoe kun je voor jezelf die drie dimensies sterker maken?